Faust is een bijzondere novelle die Ivan Toergenjev in 1856 schreef, in een periode waarin hij zich intensief bezighield met onderwerpen als moraal, kennis en persoonlijke verantwoordelijkheid. Geïnspireerd door Goethes beroemde tragedie vertolkt Toergenjev het Faust-motief en verplaatst het van het grootse metafysische toneel naar het intieme domein van herinnering, verlangen en gemiste liefde. In briefvorm beschrijft de verteller de hernieuwde verhouding met een vrouw uit zijn verleden. Hij introduceert haar in de wereld van de literatuur door samen Goethes Faust te lezen, maar wat begint als een gedeelde literaire ervaring met een emotionele ontwaking tot gevolg groeit uit tot een kwellende begeerte die hen confronteert met een meedogenloos inzicht. Anders dan zijn voorgangers schept Toergenjev geen held die naar oneindige kennis streeft, maar een mens die ontdekt dat niet elk verlangen zonder schuld kan worden vervuld. Faust neemt vanwege zijn ingetogen, psychologische en kritische karakter een bijzondere plaats in binnen de Faust-traditie. De novelle weerspiegelt Toergenjevs overtuiging dat zelfkennis evenzeer kan verlichten als ontwrichten. Daarmee is Faust een tijdloos verhaal over de grenzen van menselijke vrijheid en de weerslag van innerlijke bewustwording.