Dit is een van de eerste geschriften van Friedrich Nietzsche (1844-1900). Hij schreef het als hoogleraar in de klassieke taal- en letterkunde, maar het is veel meer dan een literair-wetenschappelijk verhaal. Hij stelde zich erin als taak "de wetenschap vanuit het perspectief van de kunstenaar te bezien, de kunst echter vanuit dat van het leven." Het werk bevat een aanval op de toenmalige opvatting dat de Griekse geest in hoofdzaak Apollinisch van aard is, dwz. gekenmerkt wordt door licht, regel en maat. Nietzsche legde meer de nadruk op het Dionysisch aspect, dat het duister representeert, de chaos en de overmaat. De synthese van deze elementen zag Nietzsche in de klassieke tragedie. In dit werk erkent hij slechts een kunstenaarszin achter al het gebeuren van de mensheid, dwz. een esthetische tegenover wat hij noemt de morele uitleg van het christendom. Een interessante studie die in onze tijd niet aan actualiteit heeft ingeboet, De vertaler, Kees Vuyk, voegde er een nuttige inleiding een toe.