In zijn achtste bundel weet de dichter nog steeds niet of zijn naam met kleine of hoofdletters moet worden geschreven. Klein als eerbetoon aan zijn grootvader Anton of met de kapitalen van verzet tegen kwade macht? Toch maar dat laatste. Traditie van kracht.

De aanleiding voor deze bundel: een ooit luxe airliner, na jaren afgetakeld en als smokkelkist voor altijd gestrand op Luchthaven Zanderij in Suriname. Wie wuift ons toe? Zou dat familie zijn? En waarom die rode sluiers?

Dit is afleg, afscheid, verraad en verderf, ketens verleden, een staat van bestaan verdampt in de ether, in een heelal verlost van de macht. Dit eindigt in de nacht waarin vleugels de boomtoppen raken, al wat lief is in de ban is gedaan en het mes van broederliefde zijn bestemming vond: Bloedvitrage.